เรื่องเล่าจากคูชิง

ชื่องาน :Alpha Conference 2010
วันที่ :14-19 เมษายน 2553
สถานที่ :เมืองคูชิง รัฐสราวัก ประเทศมาเลเซีย
นักเดินทาง:พี่เตือนตา พี่ตุ๊กตา ครูแมม พี่เล็ก พี่เอ็มม่า พี่เฉินเฉิน พี่นันท์ และ ตัวฉันเอง

วันที่ 14/4/2553

ด้วยการทรงนำของพระเจ้า พวกเราทั้งหมด 8 ชีวิต พากันบินลัดฟ้าสู่ประเทศมาเลเซีย ซึ่งต้องไปต่อเครื่องที่กัวลาลัมเปอร์ก่อน เราพบพี่น้องชาวไทยอีกกลุ่มหนึ่งกำลังเดินทางไปร่วมอัลฟาเหมือนเราเลย เมื่อถึงสนามบินคูชิง มีคุณ Annie เจ้าของ Guesthouse และลูกชาย คือ Anson มารับพวกเราถึงที่ เราไปถึงที่พักชื่อ Fairview Guesthouse ก็พลบค่ำแล้ว เมื่อเก็บสัมภาระเข้าห้องพักเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ไปรับประทานบะหมี่กันที่ตลาดใกล้ Guesthouse ซึ่งทุกคนเอร็ดอร่อยกับบะหมี่ ซาลาเปา และน้ำเต้าหู้มาก

วันที่ 15/4/2553

คำว่า Kuching ในภาษาท้องถิ่น แปลว่า “แมว” พวกเราจึงร้องเหมียวๆ กันตลอดทาง ภูมิประเทศของเกาะคูชิงคล้ายภูเก็ตบ้านเรา กล่าวคือ มีเนินเขาขึ้นลง และมีพืชพันธุ์ไม้เขียวขจีคล้ายเชียงใหม่ ที่ต้นไม้ใหญ่จะมีพวกมอส เฟิร์น เกาะเลื้อยอยู่ ให้อารมณ์ละมุนยามชื่นชม…ครูแมมชอบมากค่ะ

อาหารเช้าของเราสั่งตรงมาจากเมืองไทย ได้แก่ โจ้กและบะหมี่ บางส่วนก็ทานอาหารเช้าของ Guesthouse ในราคา 8 ริงกิต (1 ริงกิต ประมาณ 10 บาท) จากนั้น คุณ Annie และอาปา ก็พาเราไปส่งที่โรงแรมฮิลตัน คูชิง ซึ่งฮิลตันที่นี่นับว่าเป็นโรงแรมห้าดาวเลยทีเดียว แต่ถ้าเทียบกับบ้านเราแล้ว ก็อยู่ประมาณสามดาวปลายถึงสี่ดาว

คิวของพวกเราวันนี้เป็นการเข้าร่วมงาน Vision Day ซึ่งพี่ตุ๊กตาเป็น เดอะสตาร์ของกลุ่มเราเลยเชียว เพราะเป็นที่รู้จักของหลายคน ผู้เข้าร่วมประชุมมาจากหลายประเทศด้วยกัน ทั้งทวีปยุโรป อเมริกา ออสเตรเลีย และเอเชีย ส่วนใหญ่ก็มากันประเทศละหลายๆ คน

เริ่มต้นวันนี้ด้วยการนำนมัสการของผู้นำนมัสการชาวคูชิง จากนั้น Nicky Gumbel ซุปเปอร์สตาร์ตัวจริงเสียงจริง ผู้ก่อตั้ง Alpha Course ก็ขึ้นมาปรากฎกายบนเวที เล่าเรื่องอัลฟาให้เราฟัง จากนั้นก็เชิญผู้แทนจากประเทศต่างๆ มาเล่าถึงความสำเร็จของอัลฟาในประเทศของตนให้ฟัง ฉันไม่แน่ใจว่าจดรายชื่อประเทศต่างๆ มาครบหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ มี มาเลเซีย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ ออสเตรเลีย จีน นิวซีแลนด์ อินเดีย ญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์ เวียดนาม กัมพูชา บรูไน และ ไทย โดยพี่นันทนัชเป็นผู้แทนของประเทศไทย ขึ้นไป update ข้อมูลให้ที่ประชุมรับทราบ

เมื่อหลายคนรู้ว่าเรามาจากประเทศไทยก็เป็นห่วงเป็นใย ไถ่ถาม และรับปากว่าจะอธิษฐานเผื่อประเทศไทย บางคนก็ยืนอธิษฐานด้วยความร้อนรนตรงนั้นเลย

เดิมทีคิดไปเองว่างานประชุมครั้งนี้คงจัดสำหรับผู้ที่เป็นผู้นำหรือผู้ที่เคยผ่านงานอัลฟามาก่อน แต่ปรากฎว่าหลายคนมาร่วมงานอัลฟาเป็นครั้งแรก หลายคนก็มาแทนเพื่อนของเขา แต่ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าได้รับพระพรมาก

นอกจาก Nicky แล้ว ยังมีวิทยากรรับเชิญอีก 2 ท่าน ขึ้นมาแบ่งปันพระพรให้กับเรา
คนแรก คือ Mark ศบ.หนุ่มไฟแรงจากออสเตรเลีย ซึ่งมีสมาชิกในคริสตจักรหลายพันคน มาแบ่งปันในหัวข้อ “The Dynamic of Leading a Contemporary Church” โดยมีเนื้อหาเล็งไปถึงการเป็นผู้นำ (Leadership) ในพระธรรมโรม 12:6-8ซึ่งองค์ประกอบของคริสตจักรแนวหน้านั้น จะต้องมี
1.Mission ตอบคำถามว่า “ทำไม” คือการบอกให้รู้ว่า เราตั้งคริสตจักรทำไม เช่น เพื่อสร้างสาวก และออกไปประกาศกับคนทั่วโลก เพื่อนำชุมชนมาถึงพระคริสต์
2.Values ตอบคำถามว่า “อะไร” คือ อะไรที่สิ่งคริสตจักรยึดถือ เช่น พระเยซู พระคัมภีร์ พันธกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ ฯลฯ
3.Vision ตอบคำถามว่า “ที่ไหน” คือ คริสตจักรจะตั้งอยู่ ณ จุดใด ในช่วงเวลาใด ขอยกตัวอย่างใกล้ตัว เช่น คริสตจักรนิมิตใหม่ มีนิมิตว่าจะมีคริสตจักรลูก 10 แห่ง ภายในปี 2010 เป็นต้น
4.Team Building ตอบคำถามว่า “ใคร” ซึ่งก็คือการสร้างทีมนั้นเอง โดยประกอบไปด้วย 4 ขั้นตอนเป็นวัฏจักรต่อเนื่อง ได้แก่
a.Gathering รวบรวมทีมงานเพื่อก้าวไปด้วยกัน
b.Motivating กระตุ้นทีมงานให้ทำงานในส่วนของเขาให้ดีที่สุด
c.Training ฝึกฝนทีมงานให้ใช้ศักยภาพของเขาได้มากขึ้น
d.Mobilizing ขยายออกไป ระดมพลให้มากขึ้น
5.Strategy ตอบคำถามว่า “มีกลยุทธ์อย่างไร” มีวิธีการหรือเครื่องมืออะไรบ้างในการรับใช้พระเจ้า ซึ่งอัลฟาก็เป็นเครื่องมืออันหนึ่งที่มีประสิทธิภาพ
6.Planning ตอบคำถามว่า “มีการวางแผนหรือไม่” ต้องมีการวางแผนงานอย่างรอบคอบเสมอ พร้อมกับการพึ่งพาพระวิญญาณบริสุทธิ์
7.Spiritual Momentum ตอบคำถามว่า คือ “อะไรคือแรงขับเคลื่อนในฝ่ายวิญญาณ”

Mark ได้นำหลักการบริหารหลายประการเข้ามาประยุกต์ใช้ในคริสตจักร อาทิ SWOT (การวิเคราะห์จุดแข็งจุดอ่อนของคริสตจักร) และวิธีการอื่นๆ ทั้งยังได้ท้าทายถึงสิ่งจำเป็นเร่งด่วนอันนำไปสู่การบรรลุซึ่งนิมิตหรือวิสัยทัศน์ที่ตั้งไว้ "The Urgency of The Vision." (2 คร.8:1-9) ได้แก่

1. The urgency of the person – (ข้อ 5) พระเยซูทรงเป็นองค์อัลฟาและโอเมก้า ทรงเป็นปฐมและอวสาน จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ทุกคนจะต้องถวายตัวมอบใจให้พระเยซู ให้พระองค์ทรงใช้เราเพื่อแผ่นดินของพระองค์
2. The urgency of the need of others – (ข้อ 6-8) ผู้คนมากมายสิ้นหวังและกระหายหาพระเยซู (spiritual hunger) จึงจำเป็นที่เราจะต้องออกไปนำผู้คนเหล่านั้นมาหาพระเยซู เราอย่ารอให้เขาเดินมาหาเรา เราต้องออกไป! และวิธีการหนึ่งคือ การเชิญพวกเขามาร่วมคอร์สอัลฟา
3. The urgency of the Gospel – (ข้อ 9) ข่าวประเสริฐของพระคริสต์สามารถเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าของสังคมได้ พระเยซุผู้มั่งคั่งทรงยอมยากจน เพื่อคนยากจนอย่างเราจะได้มั่งมี ซึ่งสิ่งนี้แหละที่เปลี่ยนแปลงการดำเนินชีวิตของเราอย่างสิ้นเชิง โดยทางไม้กางเขนของพระองค์

คำถามหนึ่งในอัลฟาคือ “คุณคิดว่าพระเจ้ามีจริงหรือไม่” ซึ่งสามารถตอบได้เป็น มี-ไม่มี-อาจมี แต่เมื่อไรก็ตามที่คนเหล่านั้นมาเข้าร่วมกลุ่มอัลฟา พวกเราจะมีคำตอบเดียวกันคือ “พระเจ้ามีจริง”
ซาตานได้ก่อให้เกิดการข่มเหงทั่วโลก ในทุกวันนี้ ทว่า พระเจ้าทรงชนะแล้ว พระเยซูสำคัญมาก จริงๆแล้ว พระองค์สำคัญที่สุดในโลก…การดำเนินชีวิตของเราจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะว่าข่าวประเสริฐแห่งองค์พระเยซู

วิทยากรท่านที่ 2 นั้น จำชื่อไม่ได้คะ เป็นชาวคูชิงนั่นเอง มาบอกเล่าเกี่ยวกับ การประกาศข่าวประเสริฐและการเติบโตของคริสตจักรในบริบทของเอเชีย “Evangelism and Church Growth in Asian Context”

ท่านผู้นี้บอกเล่าเรื่องราวที่ฟังแล้วสะดุ้งว่า
- คริสตจักร ไม่ทำหน้าที่ประกาศ
- ผู้เชื่อเก่า ไม่ทำหน้าที่ประกาศ
- ผู้เชื่อในรุ่นที่ 2 ไม่ทำหน้าที่ประกาศ

อย่างไรก็ตาม ท่านได้ชี้ให้เห็นพระพร 5 ประการ สู่ประตูแห่งการประกาศ
1.Do the sowing (2 ทธ.4:5, 2 ทธ.2:6) ทำหน้าที่ของผู้ประกาศข่าวประเสริฐ จงหว่านออกไป
2.Give the Lead (ยชว.1:2-3) ผู้นำ/ศิษยาภิบาลจะเป็นผู้กำหนดลำดับความสำคัญเพื่อที่จะมุ่งเน้นในการนมัสการ การอธิษฐาน การสอนและเทศนา รวมถึง การประกาศ โดยนำสมาชิกให้เข้ามามีส่วนร่วมด้วย จากนั้น จึงจัดสรรทรัพยากรต่างๆ ลงไป เช่น การกำหนดงบประมาณสำหรับงานมิชชั่น การสร้างคนและเตรียมผู้รับใช้ เป็นต้น
3.Expand the Household (กจ.16:31) ให้ความรอดเกิดขึ้นทั้งครอบครัว กุญแจสำคัญคือ “จงเริ่มต้นเดี๋ยวนี้”
4.Build the Sundays (ยด.1:20) คือ การสร้างจุดแข็งของการนมัสการวันอาทิตย์ ด้วยการสร้างตัวขึ้นบนหลักคำสอนอันบริสุทธิ์ อธิษฐานในพระวิญญาณบริสุทธิ์ จัดรวีวารศึกษา ชั้นเรียนพระคัมภีร์ต่างๆ และมุ่งเน้นการนมัสการสรรเสริญ เป็นต้น
5.Create the Momentum (ยรม.12:5) สร้างสรรค์แรงจูงใจ และเพียรหาวิธีการ เพื่อให้คริสตจักรมีไฟเสมอ

จบรายการภาคกลางวันแล้ว พวกเราได้ไปเดินเล่นริมแม่น้ำใกล้โรงแรม ทุกคนสนุกสนานกับการเดินชมบรรยากาศยามเย็น แต่สนุกสุดๆ ก็คงเป็นพี่เตือนกับพี่เล็ก ฮ่า ฮ่า 2 คนนี้สนุกกับการถ่ายรูปและการเป็นนางแบบ งานนี้หลายคนไม่พลาดถ่ายรูปคู่แมวด้วยเช่นกัน ส่วนพี่เฉินก็สนุกกับการพูดภาษาจีนและภาษามาเลย์ พี่เฉินจึงไม่ง้อภาษาอังกฤษเลย นอกจากนั้น พี่เฉินยังน่ารักมาก แบกเป้ แบกของให้เราตลอดการเดินทาง

Fellowship Dinner เป็นอีกหนึ่งรายการเด็ดของวันนี้ หากพลาดแล้วคงเสียใจน่าดูเลยเชียว พวกเราเอร็ดอร่อยกับอาหารแบบโต๊ะจีนเลิศหรู ในบรรยากาศสบายๆ ที่โรงแรมฮิลตัน พี่นันทนัชกับ ดร. สมพิศ ก็มานั่งโต๊ะเดียวกับเราด้วย

คืนแรกที่คูชิงนั้นนอนไม่ค่อยหลับเลย หงุดหงิดใจชะมัด ทั้งๆ ที่ปกติเป็นคนหลับง่าย แถมยังรู้สึกไม่ดีกับคุณ Annie อีก ไม่ประทับใจในการบริการเอาซะเลย ทุกอย่างเธอคิดเป็นเงินหมด และเราจ่ายเงินไปแล้วก็คาดหวังว่าจะได้รับการบริการที่ดี แต่ปรากฎว่าห้องพักไม่ค่อยสะอาด ในห้องน้ำก็ไม่มีอุปกรณ์อะไรให้เราเลย แต่ดีนะที่มีผ้าเช็ดตัวให้ ฉันนึกบ่นอยู่ในใจ และบ่นให้คนอื่นฟังด้วยอีกตะหาก

คืนนี้อธิษฐานขอให้นอนหลับสนิท เพราะยังต้องสัมมนาอีกตั้ง 2 วัน…ขอบคุณพระเจ้า ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ก็นอนหลับสนิท สบายทุกคืน

วันที่ 16/4/2553

มีรถตู้มารับเราถึงที่พักเพื่อเดินทางไป Trinity Methodist Church อ่อ เรามีเพื่อนร่วมเดินทางเพิ่มอีก 1 คน (มาถึงคูชิงตั้งแต่เมื่อวาน) คือ Evan ซึ่งฉันเรียกเค้าว่า นายแว่น เพราะง่ายดี เป็นมิชชันนารีชาวสิงคโปร์ ทำงานอยู่ที่ขอนแก่น จึงใช้ภาษาไทยได้ค่อนข้างคล่อง นายแว่นบอกว่าเขาไม่ใช่มิชชันนารีธรรมดานะ พี่เล็กก็แซวว่ามีปีกเหรอ นายแว่นทำหน้าขรึมอธิบายว่า เขาต้องสอนภาษาอังกฤษเพื่อเป็นรายได้ในการยังชีพด้วย พวกเราจึงถึงบางอ้อกับความไม่ธรรมดาของเขา

ระหว่างรอเข้าสัมมนาพวกเราก็ถ่ายรูปกัน จนมีคนแซวว่าพวกเราช่างถ่ายเรี่ยราดกันซะจริง แฮะ แฮะ …สักพักหนึ่ง พี่เตือนกับพี่เฉินหายไปไหนน้า อ้าว! นู้นไง ไปแย่งขนมบรรดา staff กินซะงั้น เราเข้าใจว่าเขาจัดขนมไว้สำหรับ staff แต่ด้วยปริมาณที่มาก พวกเราจึงได้กินด้วยอย่างอิ่มหมีพีมัน พี่เฉินมีสโลแกนว่า “Anyone can come” พวกเราเลยเฮโลไปชิมขนมมาเลย์ ทำจากข้าวเหนียวและชั้นบนเหมือนขนมเปียกปูน อร่อยดีเหมือนกัน แต่ไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดูนะสิ

พวกเราจองที่นั่งเกือบแถวหน้าเลยเชียว เพื่อจะได้เห็นนักเทศน์นักร้องอย่างชัดเจน บริเวณชั้น 2 มีแปลภาษาจีนให้ด้วย พี่เฉินจึงไม่ง้อภาษาอังกฤษ วิ่งปร๋อไปฟังภาษาจีนกับเขาด้วย หากกะด้วยสายตา ก็คาดว่าน่าจะมีผู้เข้าสัมมนาประมาณพันกว่าคน

เราพบ Madonna ชาวคูชิงเชื้อสายอินเดีย เราเล่าให้ฟังว่าพี่เล็กจะเป็น course leader สำหรับอัลฟาครั้งต่อไป เธอจึงหนุนใจพี่เล็กให้ร้องทูลขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าทุกครั้ง เมื่อต้องทำงานของพระองค์

ช่วงนมัสการเราสุขล้นด้วยการนมัสการพระเจ้าผู้สูงสุด และกรี๊ดกร๊าดไปกับ Tim Hughes เจ้าของเสียงเพลง “Here I am to worship” นี่เราพบเพียงนักร้องในดวงใจ เรายังกรี๊ดขนาดนี้ หากพบพระเยซูเราจะมิกรี๊ดสลบหรือ แต่ขอบคุณพระเจ้า ในองค์พระเยซูผู้ทรงไม่ประจักษ์แก่ตา พระองค์ก็ทรงงดงามล้ำค่า เลอเลิศประจักษ์ใจของเราเสมอ

อีกเช่นเคย Nicky แบ่งปันถึงหลักการของอัลฟา จากนั้น ผู้ที่กระหายหาพระเจ้าได้ทะยอยออกไปรับการอธิษฐานบริเวณด้านหน้า เราสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของพระวิญญาณบริสุทธิ์ และสันติสุขอันเปี่ยมล้น

ช่วงบ่ายมีรายการให้เลือกคือ เยี่ยมชมโรงเรียน St.Teresa ซึ่งนำระบบอัลฟาไปใช้ งานนี้คุณครูทั้งหลายก็ไม่พลาด ทั้งครูแมม ครูเล็ก และพี่เตือนก็ขอเป็นคุณครูตามเขาไปด้วย

Al Gordon มาแบ่งปันถึงอัลฟาในภาคปฏิบัติให้เราเรียนรู้ และหลังจากช่วงเบรค ก็แยกกันไปตามห้องสัมมนาที่เลือกกันไว้ ได้แก่ Campus Alpha, Alpha-Catholic Context, Chinese Alpha, Family Life, Prison Alpha, School Alpha, Senior Alpha, Youth Alpha/NS YA, Work-place Alpha

ภาคกลางคืน Jamie Haith แบ่งปันเรื่อง Holy Spirit Weekend ในสไตล์มีฮา แต่ในช่วงของพระวิญญาณบริสุทธิ์ หลายคนก็ตื่นเต้นและชื่นชมยินดียิ่งนัก เป็นอีกครั้งหนึ่งสำหรับครูแมมที่เข้าพักสงบในพระบิดา เป็นอีกครั้งหนึ่งที่พี่ตุ๊กตาได้รับคำเผยพระวจนะที่หนุนใจยิ่งนัก เป็นอีกครั้งหนึ่งที่เราต่างขอบพระคุณพระเจ้าร่วมกัน…ภาคกลางคืนค่ำคืนนี้ก็จบลงด้วยอาการอิ่มความรู้ อิ่มใจ อิ่มพระวิญญาณ (และสุดท้าย ผสมง่วงนอนนิดๆ …ง้าว เหมียว เหมียว)

ก่อนนอนเราจะอธิษฐานร่วมกันทุกคืน คืนนี้พระวิญญาณก็ชี้บาปให้เห็น ที่คิดไม่ดีกับคุณ Annie จริงๆ แล้วอธิษฐานเผื่อทุกคนและสถานที่พัก แต่พอมาถึงคุณ Annie แล้ว ฉันก็รู้สึกหงุดหงิด ทว่า “ไม่ขึ้นอยู่กับว่าถูกหรือผิด แต่ขึ้นอยู่กับการตอบสนองของคุณ” คำขวัญจากค่าย ESC ก้องแว่วเข้ามาทิ่มใจ ให้ต้องกลับใจอีกครั้งหนึ่ง เมื่อรู้ดังนี้แล้ว ก็ขอการชำระจากพระเจ้า จากคำบ่นก็เปลี่ยนเป็นคำอวยพร ขอบคุณพระเจ้าที่เรามีที่อยู่ที่กิน นึกถึง อ.เปาโลที่ท่านต้องอยู่ในคุก ที่อยู่ของท่านจะอัตคัตเพียงใด คงเกินบรรยาย ณ ที่นี้
หากพระเจ้าทรงโปรดให้ฉันได้ไปเยี่ยมคูชิงอีก ฉันก็ยินดีจะไปพักที่เดิม เพียงแต่ว่าครั้งต่อไป ต้องเตรียมอุปกรณ์ที่สำคัญไปให้ครบครัน แค่นี้ก็สบายแล้วฉัน

วันที่ 17/4/2553

เพียงเปลี่ยนความคิด ชีวิตก็เปลี่ยน พี่ตุ๊กตาเล่าว่าช่วงหลังๆ คุณ Annie มีท่าทีที่ดีกับพวกเรามากขึ้น เธอเป็นคริสเตียน แต่อาจจะไม่ค่อยได้ไปโบสถ์ และความเชื่อของเธออาจจะต่างกับเราบ้างนิดหน่อย ทว่า เธอชื่นชมการสามัคคีธรรมอธิษฐานของพวกเรา เธอยินดีให้เราใช้ครัวของเธอทำอาหาร เธอยินดีขับรถบริการเราในราคาพิเศษ และอีกหลายความพิเศษที่เราได้รับจากเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “มิตรภาพ”

วันที่สองของการสัมมนา ยังคงมีทั้ง Nicky, Jamie และ Al ขึ้นมาพูด และในช่วงบ่ายก็แยกกันไปตามห้องสัมมนาที่เลือกไว้ มีทั้ง How to start Alpha, How to give live talks, How to run alpha in cell groups, Alpha DNA & Resource Churches, How to Build an Alpha team, Prayer on Alpha, Worship on Alpha and How to lead an Alpha weekend.

ตบท้ายรายการด้วย Nicky อีกครั้งกับ Integrating Alpha into the church ด้วยการเชิญผู้นำอัลฟาจากหลากหลายอาชีพ/เชื้อชาติ ขึ้นมาแบ่งปัน และมีการอธิษฐานเผื่อ

จากนั้นเราเดินทางไปชมคอนเสิร์ตประกาศ ซึ่งจัดขึ้นโดยกลุ่ม Youth มีคนร่วมงานเต็ม Hall งานนี้ หนึ่งในทีมอัลฟาอังกฤษขึ้นมาแบ่งปันด้วย มีการเผยพระวจนะ มีการนำรับเชื่อ มีผู้รับเชื่อจำนวนมาก ซึ่งเป็นหน้าที่ของคริสตจักรในท้องถิ่นที่จะต้องติดตามและสร้างเขาให้เป็นสาวกต่อไป

กลุ่ม Youth ที่คูชิงนั้นเป็นพลังยิ่งใหญ่ หนุ่มสาววัยใสมากมายก้าวเข้ามาหาพระเยซู ผู้นำนมัสการของเขานั้นฉันก็ทึ่งมาก เขาร้องเพลง เต้น และเล่นกีตาร์ ในคราวเดียวกัน …ฮาเลลูยา!

พี่เตือนได้ซีดีมา 1 แผ่น จากการจับฉลากหางบัตรเข้าชม งานนี้เป็นปลื้มค่ะ…เรานำรูปที่ถ่ายกับพี่น้องชาวอินโดนีเซีย ซึ่งถ่ายกันหน้าสถานที่จัดคอนเสิร์ตมาให้ชมด้วย

วันที่ 18/4/2553

เช้าตรู่ เราเดินเท้าไปร่วมนมัสการกับคริสตจักรประเภทแองลิกัน ซึ่งยังคงความเป็นแคทอลิคอยู่มาก คนมากมายเต็มโบสถ์จนเราต้องนั่งเก้าอี้เสริมอยู่นอกตัวอาคาร และชมภาพวงจรปิด เราพบทีมงานอัลฟามาเทศนาที่นี่ด้วย

ช่วง 10.00 น. เราร่วมนมัสการที่คริสตจักรอิมมานุเอลคูชิง เราสัมผัสถึงพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่เคลื่อนไหวปกอยู่เหนือคริสตจักร ทุกคนนมัสการอย่างมีเสรีภาพด้วยจิตวิญญาณและความจริง อีกครั้งหนึ่งที่เราพบเพื่อนพี่น้องในพระคริสต์ ซึ่งเราแลกเปลี่ยนอีเมล์และเบอร์โทรกันด้วยความชื่นบาน

หลังรับประทานอาหารกลางวัน เราบางส่วนไปส่งครูแมมกับครูเอ็มม่าที่สนามบิน เมื่อกลับถึงที่พักก็ขอหลับพักผ่อนเอาแรงก่อน จากนั้น ช่วงเย็นไปเดินอธิษฐานบริเวณใกล้เคียงที่พัก เราผ่านมัสยิด ผ่านสถานที่ทางประวัติศาสตร์ ขึ้นเรือข้ามฟากไปยังอีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำ เราพบชุมชนมุสลิม เราสัมผัสถึงความเงียบเหงาของชุมชน เราอธิษฐานเผื่อและคาดหวังว่าเราจะได้เห็นพี่น้องเหล่านี้บนสวรรค์

เมืองคูชิงนี้อยู่ในเขตรัฐสราวัก ตั้งอยู่ในประเทศมุสลิม ซึ่งถือว่าการประกาศข่าวประเสริฐแห่งองค์พระเยซูเป็นเรื่องผิดกฎหมาย และการหันหลังให้กับพระเดิม หมายถึงการเอาชีวิตเป็นเดิมพัน อย่างไรก็ตาม เราขอบคุณพระเจ้าสำหรับการฟื้นฟูที่คูชิง เราเห็นผลของการพลิกฟื้นอันยิ่งใหญ่ ด้วยประชากรกว่า 50% เป็นคริสเตียน แม้ว่าผู้ที่กลับใจส่วนใหญ่จะมีเชื้อสายจีนก็ตาม ซึ่งเราคาดหวังว่าการพลิกฟื้นนี้จะยิ่งใหญ่ขึ้น และนำคนทั้งแผ่นดินมาเลเซียมาเชื่อพระเยซู

วันที่ 19/4/2553

พี่ตุ๊กตาทำมาม่าเลี้ยงพวกเรา อาปาเจ้าของ Guesthouse ก็ร่วมทานกับพวกเราด้วยอย่างเอร็ดอร่อย เราออกเดินทางจากที่พักประมาณ 11.30 น. ถึงสนามบินคูชิง เราพบกับ ดร.สมพิศ ที่สนามบิน และร่วมเดินทางบินลัดฟ้าสู่กัวลาลัมเปอร์ ทานอาหารกลางวัน ก่อนเดินทางกลับถึงเมืองไทยด้วยความปลอดภัยในเวลาประมาณสองทุ่ม

ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณพี่น้องทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ขอบคุณพี่น้องทุกท่านที่เราได้พบที่มาเลเซีย ขอบคุณพี่น้องทุกท่านที่ได้อธิษฐานเผื่อเราอยู่ที่เมืองไทย…ขอพระเจ้าได้รับเกียรติทั้งสิ้นจากชีวิตของเรา ขอพระสิริของพระองค์จะเต็มแผ่นดินโลก

บทเรียนจากกีตาร์

วันที่ 31/03/2010

กีตาร์ที่จะกล่าวถึงเนี่ย ไม่ใช่กีตาร์ที่เราดีดกันเพลิดเพลินใจหรอกนะคะ แต่เป็นน้องกีตาร์ เด็กหญิงวัย 8 ขวบ ที่ครอบครัวขายส้มตำอยู่ที่ตลาดน้ำศรีประวัติ นนทบุรี

ขอบพระคุณของพระเจ้า งานบุกเบิกสำหรับคริสตจักรบางใหญ่เจริญไปด้วยดี ด้วยแรงกายที่ลงไปช่วย และแรงใจในการอธิษฐานจากพี่น้องจำนวนมาก โดย ศบ.มอบหมายให้พี่ตุ๊กตาเป็นผู้นำหลักในการบุกเบิกครั้งนี้

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา ฉันมีโอกาสเข้าไปตลาดน้ำศรีประวัติพร้อมกับพี่ตุ๊กตาด้วย ในวันนั้น มีเด็กซึ่งเป็นลูกพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นมาเรียนกับเรา 3 คน คือ น้องกีตาร์ น้องมีมี่ และน้องนุ่น

การสอนในวันนั้น เราก็สอนภาษาอังกฤษง่ายๆ พร้อมกับสอนร้องเพลง เด็กๆ จะสนุกกับการร้องเพลงและทำท่าประกอบ น้องมีมี่ทำท่าตามอย่างตั้งใจ แม้ว่าบางเพลงมีมี่จะร้องไม่ได้ แต่ปากเธอก็ขมุบขมิบพยายามร้องตามพี่ตุ๊กตาตลอด ส่วนน้องนุ่นนั้น เป็นเด็กเรียนเก่งคะ และตั้งใจเรียนดีมาก เธอเอาใบรายงานผลการเรียนมาโชว์ด้วย โอ้โห! ได้เกรด 4 ทุกตัวเลย แต่สำหรับน้องกีตาร์นี่สิ หลายคนบอกว่ากีตาร์เป็นออธิสติกส์ แต่พี่ตุ๊กตาเห็นว่ากีตาร์เพียงแค่สมาธิสั้นเท่านั้น กีตาร์มีปัญหาในการควบคุมการขับถ่าย และน้ำลายของเธอจะไหลตลอด คนที่บ้านจึงเหน็บผ้าเช็ดหน้าไว้ที่เสื้อให้ด้วย

ด้วยความที่สมาธิสั้น กีตาร์จึงมักทำอะไรโลดโผน และรบกวนการเรียนของเพื่อนๆ และบางครั้งก็โดนเพื่อนแกล้ง กีตาร์จึงไม่ได้ไปโรงเรียน พี่ตุ๊กตาจึงมีแนวคิดที่จะสอนแบบ Home School ให้กับกีตาร์ ด้วยความเชื่อว่าความรักจะสามารถเยียวยาทุกสิ่งได้ ขอพี่น้องอธิษฐานเผื่อด้วยนะคะ

กีตาร์เข้ากับคนง่าย แค่พบกันครั้งแรกเธอก็มาตีสนิท มากอด มาเล่น และด้วยความไร้เดียงสา น้ำลายของเธอก็ไหลตลอด เราต้องคอยบอกเรื่อยๆ ว่า “กีตาร์เช็ดน้ำลายด้วยคะ” เช็ดไปเช็ดมาก็เอามาถูที่เสื้อผ้าตัวเองบ้าง เสื้อผ้าคนสอนบ้าง ฉันเองในเวลานั้นก็รู้สึกรังเกียจน้ำลายของกีตาร์ ฉันเล่นและสอนกีตาร์ได้ แต่ฉันก็พยายามเลี่ยงน้ำลายของเธอ

วันนั้นครอบครัวของกีตาร์ไม่ได้ไปขายของ คนที่บ้านจึงพามาส่งให้เรียนกับเรา เมื่อสอนเสร็จแล้ว เราจึงไปส่งกีตาร์และมีมี่ที่หมู่บ้านชวนชื่น มีมี่เป็นเด็กฉลาดมาก เธอบอกทางกลับบ้านได้อย่างแม่นยำ ฉันทึ่งในตัวมีมี่มาก บอกตรงๆ ว่า ให้ฉันไปบ้านมีมี่อีกครั้ง ฉันก็ไปไม่ถูก

ลูกแห่งสันติสุขอยู่ที่ครอบครัวนี้ คือ คุณแนนซี่และคุณจอย คุณแนนซี่เป็นแม่ ส่วนคุณจอยเป็นลูกสะใภ้ ส่วนกีตาร์กับมีมี่อายุไล่เลี่ยกัน ประมาณ 8 ขวบ โดยมีมี่เป็นลูกหลงของคุณแนนซี่ ส่วนกีตาร์เป็นหลานของคุณแนนซี่ กล่าวคือ กีตาร์เป็นลูกของคุณจอยนั่นเอง

คุณจอยออกมาต้อนรับพวกเราหน้าบ้าน และคุยกับพวกเราพักใหญ่ แต่ภาพเบื้องหน้าทำให้ฉันกลับใจคะพี่น้อง… ฉันรังเกียจน้ำลายของกีตาร์ นั่นก็หมายถึงฉันรังเกียจกีตาร์นั่นแหละ ในขณะที่คุณจอยที่เป็นแม่ของกีตาร์นั้นเล่นกับลูก กอดลูก โดยไม่รังเกียจ กีตาร์เองก็ชอบหอมที่ร่องอกอวบๆ ของแม่ น้ำลายเธอก็กระจายเลยคะ เป็นความอบอุ่นระหว่างแม่และลูก แต่ฉันสิ กลับหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ ด้วยตระหนักในทันทีว่าตนเองมีความรักที่น้อยเหลือเกิน น้อยมากจริงๆ

อาจารย์เปาโลยอมเป็นคนทุกชนิดต่อคนทั้งปวง แต่ฉันกลับไม่ยอมแม้จะโดนเพียงน้ำลาย แล้วฉันจะช่วยผู้อื่นให้รับความรอดได้อย่างไร “[1คร.9:22]ต่อคนอ่อนแอข้าพเจ้าก็เป็นคนอ่อนแอเพื่อจะได้คนอ่อนแอ ข้าพเจ้ายอมเป็นคนทุกชนิดต่อคนทั้งปวง เพื่อจะช่วยเขาให้รอดได้บ้างโดยทุกวิถีทาง”

จะเป็นไรไป…เพียงแค่โดนน้ำลายจากความไม่ตั้งใจของเด็กไร้เดียงสา ในขณะที่พระเยซูทรงโดนถ่มน้ำลายรดหน้าด้วยอาการเหยียดหยามจากฝ่ายตรงข้าม [มธ.26:67] “แล้วเขาถ่มน้ำลายรดพระพักตร์และตีพระองค์ และบางคนเอามือตบพระองค์”

จะเป็นไรไป…เพียงแค่ฉันจะต้องซักเสื้อผ้าใหม่ ในขณะที่เสื้อผ้าของพระเยซูถูกคนยื้อแย่งแบ่งกัน [ยน.19:23-24] “ครั้นพวกทหารตรึงพระเยซูไว้ที่กางเขนแล้ว เขาทั้งหลายก็เอาฉลองพระองค์มาแบ่งออกเป็นสี่ส่วนให้ทหารคนละส่วน เว้นแต่ฉลองพระองค์ชั้นใน ฉลองพระองค์ชั้นในนั้นไม่มีตะเข็บ ทอตั้งแต่บนตลอดล่าง เหตุฉะนั้นเขาจึงปรึกษากันว่า "เราอย่าฉีกแบ่งกันเลย แต่ให้เราจับฉลากกันจะได้รู้ว่าใครจะได้" ทั้งนี้เพื่อให้เป็นจริงตามข้อพระธรรม ที่ว่า "เสื้อผ้าของข้าพระองค์ เขาก็แบ่งกัน ส่วนเสื้อของข้าพระองค์ เขาจับฉลากกัน”

จะเป็นไรไป…หากฉันจะรักเพื่อนบ้านมากขึ้น เพราะความรักนั้นไม่ได้ทำให้ฉันสูญเสียอะไรเลย แต่เป็นที่ชอบพระทัยพระทัยพระบิดา [มก.12:33] “และซึ่งจะรักพระองค์ด้วยสุดจิตใจ สุดความเข้าใจและสิ้นสุดกำลัง และรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง ก็ประเสริฐกว่าเครื่องเผาบูชาและของถวายทั้งสิ้น"

ฉันต้องสารภาพกลับใจอีกครั้งหนึ่งในวันนั้น พร้อมกับขอจากพระบิดาอีกครั้ง ขอเติมหัวใจให้รักเต็มล้นอยู่ภายใน สำแดงความรักอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ ขอที่ฉันจะมีหัวใจรักแบบพระองค์ เพราะความรักของพระองค์นั้นประเสริฐยิ่งนัก…ขอบพระคุณพระเจ้า
[1พศด.16:34] “จงโมทนาขอบพระคุณพระเจ้าเพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์”

The Pilot: Session One โดย อ.วีระชัย โกแวร์

วันที่ 29/03/2010

“ข้าแต่พระเจ้า คือพระองค์เอง ผู้ได้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกด้วยฤทธานุภาพใหญ่ยิ่งของพระองค์ และด้วยพระหัตถ์ซึ่งเหยียดออกของพระองค์ สำหรับพระองค์ไม่มีสิ่งใดที่ยากเกิน” (ยรม.32:17)

พระวจนะแสนหวานจากพระเจ้าผ่านทางพี่อ้อยมาถึงเราในเช้าวันที่ 27/3/2010 ณ คริสตจักรนิมิตใหม่ ในโครงการ The Pilot-episode 1 เอ๊ะ!จะเรียกอะไรดีละพี่อ้อย…ภาค 1, บทที่ 1, ฉากที่ 1 อาฮ่า แล้วแต่จะเรียกละกัน

ศบ.พงษ์ศักดิ์ของเรามาด้วยมาด องอาจดุจดังนักรบ ด้วยหัวใจเข้มแข็งและกล้าหาญ ซึ่ง ศบ.ก็ย้ำแล้วย้ำอีกกับพวกเราทุกคนว่า “จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด จงลุกขึ้น ก้าวไป และเหยียบลง” พวกเราอ่านพระธรรม ยชว.1:1-11 ด้วยกันอีกรอบ ชนชาติอิสราเอลรอนแรมอยู่ในถิ่นทุรกันดารถึง 40 ปี แต่เมื่อถึงคราต้องข้ามไปสู่ดินแดนพันธสัญญานั้น พระเจ้าทรงรับสั่งให้หามหีบพันธสัญญาข้ามแม่น้ำจอร์แดน ภายในเวลา 3 วัน อุปมาดั่งนิมิตใหม่ซึ่งมีนิมิต 10-100-1000 กล่าวคือ 10 คริสตจักรลูก, 100 กลุ่มย่อย และ 1,000 สมาชิก ภายในปี 2010…อันว่าเวลานั้นก็ล่วงเลยมา 9 ปีแล้ว แต่ก็ยังเงี้ยบเงียบ จนขึ้นสู่ปีที่ 10 นี้เองจึงเริ่มเห็นผลเป็นรูปธรรมขึ้นมา ซึ่งก็มิได้หมายความว่าที่ผ่านมา 9 ปีนั้นไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะพระเจ้าทรงจัดเตรียมพวกเราทุกคนตั้งแต่ผู้นำสูงสุดไปจนถึงสมาชิกทุกคนให้มีความพร้อมก่อนที่จะเข้าสู่ดินแดนพันธสัญญา…คุณเองก็พร้อมที่จะขยายเขตแดนและครอบครองร่วมกันแล้วใช่ไหม?

พี่วิไลมาไกลจากกลางดง มานั่งอยู่กลางกรุงกับพวกเราด้วย แต่ที่มาไกลกว่าก็คือพี่น้องจากบ้านน้ำยืน ซึ่งแม่ทัพแมมพาไปสัมผัสพระเจ้าที่ค่าย Encounter ที่คริสตจักรเสรีภาพนู้น มีเพียง Presentation มาเป็นตัวแทนให้เราระลึกถึง…พี่วิไล พี่ต่าย พี่โอ พี่อ้อย พี่สุภาพ พี่อ้อย ศบ.พงษ์ศักดิ์ และ ดร.สมนึก ออกมาเล่าเรื่องคริสตจักรลูกให้เราฟังอย่างตื่นเต้น

บรมครูผู้มีประสบการณ์ในการบุกเบิกคริสตจักรอีกท่านหนึ่งในประเทศไทย นามว่า ศจ.ดร.วีระชัย โกแวร์ ลุกขึ้นมาแบ่งปันประสบการณ์กับพวกเราบ้าง อืม อาจารย์วีระชัยขา นามสกุลอาจารย์นี่น่ารักมากเลย “Go where” จะไปไหนดีละ แต่วันนี้อาจารย์รู้แล้วว่าจะไปที่ไหน ก็มาที่นิมิตใหม่นี่ไง

อ.วีระชัยก็ให้กำลังใจพวกเราอีกว่า โดยความเป็นมนุษย์นั้นเรามักอยากเห็นผลทุกอย่างเร็วๆ ทว่า ในทุกอย่างนั้นมีกระบวนการ ดุจดั่งต้นไม้ที่ต้องการเวลาสำหรับการเจริญเติบโต หรือการเลี้ยงลูกก็เช่นเดียวกัน ที่ต้องการเวลาสำหรับการเติบโต เนื่องจากกระบวนการเติบโตนั้นเป็นธรรมชาติที่พระเจ้าทรงสร้างไว้ ดังนั้น ทุกอย่างจะเริ่มจากจุดเล็กๆ ก่อน อย่าด่วนใจร้อน ข้ามขั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง งานของพระเจ้า เพราะพระองค์เป็นผู้ทรงให้เกิดผล เราเองนั้นเป็นเพียงผู้กระทำตามเท่านั้น
เนื่องจาก อ.วีระชัย มีเวลาน้อย จึงได้ให้หลักการกว้างๆ ไว้กับพวกเรา ส่วนฉันก็สติปัญญาน้อย ก็จดจำมาได้แค่นี้เหมือนกันคะ
หากเปรียบชีวิตคริสเตียนเป็นดั่งต้นไม้ ก็จะประกอบด้วย ราก ลำต้น กิ่งก้านใบ ชะช่า ใบก้านกิ่ง และผลของมัน แต่กว่าต้นไม้จะออกผลที่ดีได้นั้น ต้องมีองค์ประกอบที่ดีด้วย

กระบวนการเติบโตของชีวิตคริสเตียน
1.เจริญลง: จ๊าก! ฟังแรกๆ แล้วหนาว ในความรู้เดิมนั้น ถ้ามีใครมาบอกว่า ขอให้เจริญลง ฉันก็คงปฏิเสธ เพราะถ้าคนพูดไม่บ้า ก็ต้องมีเจตนาไม่ดีแน่ๆ เลย บางทีก็มีการประชดให้เจริญลงด้วย แต่ถ้าจะเจริญลงในความหมายของ อ.วีระชัยละก็ รับคะรับ ฉันปรารถนาที่จะเจริญลง เพราะนั่นหมายถึงการหยั่งรากลึกลงในฝ่ายวิญญาณกับพระเจ้า เป็นการสร้างรากฐานที่มั่นคง อันเกิดจากการสามัคคีธรรมกับพระเจ้าเป็นการส่วนตัว ฉะนี้แล้วเราก็จะมีรากที่หยั่งลงยึดแน่น เมื่อมีพายุอุปสรรคใดเข้ามา ก็มิอาจล้มเราลงได้
2.เจริญขึ้น: ตอนนี้นะรากก็ค่อยๆ หยั่งลึกลงเรื่อยๆ ในขณะเดียวกัน ลำต้นก็ค่อยๆ เจริญเติบโตขึ้น ซึ่งการเติบโตนี้ จำเป็นอย่างยิ่งต้องเติบโตอย่างยั่งยืน
3.เจริญออก: แช่วับ วับวับ แช่วับ คราวนี้ก็เริ่มเป็นกลุ่มเป็นก้อนแล้ว เจริญออกเป็นกลุ่มเซลล์ หรือกลุ่มเล็ก กลุ่มย่อยต่างๆ ดุจดังต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้านใบ ขยายออก ขยายออก
4.เจริญผล: รากก็ลึก ลำต้นก็แข็งแรง กิ่งก้านใบก็ขยายเต็มที่ ก็ถึงคราวเกิดดอกออกผลแล้วสินะ ถึงครานี้ การงานทุกอย่างที่เราทำโดยพระคุณของพระเจ้านั้น เราก็เกิดผลทุกประการ
5.เจริญพันธุ์: วี๊ด บึ้ม! พันธุ์อะไรล่ะ ก็เจริญพันธุ์ตาม DNA ของมันไง เกิดผลตามชนิดของมัน ไปตกที่ไหนก็งอกที่นั่น ดุจดังพี่น้องของเราหลายคนที่แม้ว่าจะไปอยู่ในที่อื่นๆ แล้ว ก็เจริญพันธุ์ กระทำตามพระมหาบัญชา ด้วยยึดพระมหาบัญญัติ ก่อเกิดเป็นคริสตจักรลูก และพี่น้องหลายคนก็เจริญพันธุ์ในรูปแบบอื่น เช่น พี่สาวในพระคริสต์ท่านหนึ่ง มีของประทานในการนมัสการ ดังนั้น ไม่ว่าคุณเธอจะไปที่ไหน เมล็ดหัวใจแห่งการนมัสการของเธอก็ถูกปลูกและงอกขึ้นที่นั่น
วิธีการพัฒนาคริสตจักรให้เจริญ

เมื่อแต่ละคนเจริญลง เจริญขึ้น เจริญออก เจริญผล เจริญพันธุ์แล้ว ก็กลายเป็นกำลังสำคัญที่ทำให้คริสตจักรเจริญ ซึ่งแบ่งออกเป็น 4 ประการ ด้วยกัน
1.เจริญภายใน: คือ การเจริญเติบโตในฝ่ายวิญญาณ (Inner Growth) เป็นความสัมพันธ์กับพระเจ้าจากภายใน ด้วยการพัฒนาลักษณะนิสัยภายใน การตั้งมั่นคงอยู่กับคำสอนของพระเจ้า ให้พระเจ้าเป็นหนึ่ง ให้พระคริสต์เป็นเอก ให้พระเยซูเป็นใหญ่ในชีวิต
•ในความบาปของเรานั้น มีตัวกูเป็นใหญ่ (sIn)
•ให้พระเยซูเป็นผู้นำเราออกจากความบาปนั้น (sOn)
2.เจริญจำนวน: คริสตจักรจะเจริญด้านจำนวนได้ก็ด้วยคนนี่แหละ เพราะคนย่อมดึงดูดคน ดังนั้นแล้ว เราก็จะเป็นสมาชิกที่นิ่งไม่ได้ เราต้องเป็นสมาชิกที่ออกนำวิญญาณ เป็นสมาชิกที่ถวาย เป็นสมาชิกที่รับใช้…กล่าวกันว่า 80% ของคนที่มาโบสถ์นั้น เพราะมิตรภาพ ความรัก และการรับภาระซึ่งกันและกัน ส่วนอีก 20% นั้น มาโบสถ์เพราะติดใจนักเทศน์ หากนักเทศน์คนโปรดไม่อยู่แล้ว สมาชิกประเภทนี้ก็พร้อมที่จะย้ายไปโบถส์อื่น…สมาชิกนั้นสามารถเพิ่มได้โดยการทวีจำนวนลูกหลานคริสเตียนในโบสถ์นั่นแหละ ส่วนอีกประเภทหนึ่งคือ กลุ่มที่กลับใจใหม่ ทั้งนี้ คริสตจักรต้องจัดสรรทรัพยากรและงบประมาณให้กับทั้ง 2 กลุ่ม อย่างสมดุลย์
3.เจริญข้ามเขต: คือ การบุกเบิกคริสตจักรใหม่ เพิ่มจำนวนคริสตจักร ทั้งนี้ เราต้องเป็นผู้มองการณ์ไกล มี Vision ที่ไกลออกไป คริสตจักรไทยหลายแห่งที่มีอยู่ทุกวันนี้ เป็นผลจากการมองการณ์ไกลของมิชชันนารียุคแรก แล้วเราเองล่ะ ได้มองการณ์ไกลไว้สำหรับชนรุ่นหลังเพียงใด
4.เจริญข้ามวัฒนธรรม: คือ พันธกิจโลก ถ้าเราไม่มีมิชชันนารียุคแรกมาประกาศที่เมืองไทย เราจะรอดได้อย่างไร ดังนั้น เมื่อเรารอดแล้ว เราต้องออกไปมีส่วนกับพันธกิจโลกด้วย เริ่มต้นวันนี้ และทำมากขึ้น ด้วยการอธิษฐาน การถวาย และการรับใช้

ข้อควรคำนึงในการตั้งคริสตจักร
1.การบุกเบิกคริสตจักรนั้นยาก แต่ ทำได้!
2.การบุกเบิกคริสตจักรต้องทำผ่านคริสตจักร (เรียนรู้จาก อ.เปาโล) อย่าทำอะไรที่เป็นอิสระ เพราะจะไม่อยู่ยั่งยืน
3.มีความสมดุลย์ระหว่างการวางแผนของเรา และการทรงนำของพระเจ้า เราต้องวางแผนด้วยสติปัญญาที่พระเจ้าใส่ไว้ให้ และพร้อมเสมอที่จะเปลี่ยนทิศทางไปตามการทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์
4.ศึกษาวัฒนธรรมของกลุ่มคนที่เราจะไปตั้งคริสตจักร เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา
5.ต้องมีทีม: การเลือกทีมสำคัญมาก ให้เลือกทีมที่มีภาษาความฝันเดียวกัน (ทั้งนี้ ไม่ได้หมายความว่าทีมที่เราไม่เลือก หรือทีมที่ไม่เลือกเรานั้นไม่ดี)

ถ้าพระเจ้ายังไม่ได้บอกว่าให้เราไปที่ไหน --> ก็จงไปในที่ๆ เราชอบ (เป็นการรอคอยพระเจ้า)
เมื่อพระเจ้าบอกว่าให้ไปที่ไหน --> ก็จงไปที่นั่น อย่ารอช้า!
อ.วีระชัยคะ Go Where?

นิมิตใหม่เอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระเจ้า
น้ำยืนเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระเจ้า
บางใหญ่เอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระเจ้า
อัมพวาเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระเจ้า
300 เอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระเจ้า
กลางดงเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระเจ้า

“สาธุการแด่พระเจ้าจากศิโยน พระองค์ผู้ทรงพำนักอยู่ในเยรูซาเล็ม จงสรรเสริญพระเจ้าเถิด” (สดด.135:19-21)

ตั้งขอบ แล้วขอบพระคุณ

ตั้งขอบ แล้วขอบพระคุณ
วันที่ 8/3/2009
วันอาทิตย์ที่ 7 มกราคม 2553 ณ คริสตจักรนิมิตใหม่ เราได้รับเกียรติจาก Dr.Ned Stewart อาจารย์จากโรงเรียนคริสต์ศาสนศาสตร์แบ๊บติสต์ สวนพลู มาเป็นผู้เทศนาเรื่อง “การรักเงินทอง” โดยอาจารย์นำหลักการจากพระคัมภีร์เกี่ยวกับเรื่องการเงินมาถ่ายทอดยังพวกเรา
หลักการในพระคัมภีร์เกี่ยวกับเรื่องการเงิน
1. พระเจ้าเป็นเจ้าของทุกสิ่ง เราเป็นเพียงผู้อารักขาทรัพย์สินของพระเจ้า (เราเป็นคนต้นเรือน) สดด.50:10-12 [10เพราะสัตว์ทุกตัวในป่าเป็นของเรา ทั้งสัตว์เลี้ยงบนภูเขาตั้งพันยอด 11เรารู้จักบรรดานกแห่งภูเขาทั้งหลาย และบรรดาสัตว์ในนาเป็นของเรา12ถ้าเราหิว เราจะไม่บอกเจ้า เพราะพิภพและสารพัดที่อยู่ในนั้นเป็นของเรา]
2. การขโมยเป็นสิ่งที่ผิด
มก.12:17 [17พระเยซูจึงตรัสแก่เขาว่า "ของของซีซาร์จงถวายแก่ซีซาร์ และของของพระเจ้าจงถวายแด่พระเจ้า" ฝ่ายเขาก็ประหลาดใจในพระองค์ยิ่งนัก]
3. การโลภเป็นสิ่งที่ผิด
อพย.20:17 [17"อย่าโลภครัวเรือนของเพื่อนบ้าน อย่าโลภภรรยาของเพื่อนบ้าน หรือทาสทาสีของเขา หรือโค ลาของเขา หรือสิ่งใดๆ ซึ่งเป็นของของเพื่อนบ้าน"]
4. การพยายามอย่างไม่ลดละ (ไม่รู้จบ) ที่จะแสวงหาความร่ำรวยเป็นสิ่งที่อันตราย
สภษ.23:4-5 [4อย่าทำงานเพื่อเห็นแก่ทรัพย์ศฤงคาร จงฉลาดพอที่จะยับยั้งไว้ 5เจ้าจะเพ่งตาของเจ้าอยู่ที่ของอนิจจังหรือเพราะทรัพย์สมบัติมีปีกแน่นอนทีเดียว มันจะบินไปในท้องฟ้าเหมือนนกอินทรี]
5. การให้เป็นสิ่งที่ถูกต้อง
มก.12:41-44 [41พระเยซูได้เสด็จประทับตรงหน้าตู้เก็บเงินถวาย ทรงสังเกตประชาชนเอาเงินมาใส่ไว้ในตู้นั้น และคนมั่งมีหลายคนเอาเงินมากมาใส่ในที่นั้น 42มีหญิงม่ายคนหนึ่งเป็นคนจนเอาเหรียญทองแดงสองอัน มีค่าประมาณสลึงหนึ่งมาใส่ไว้ 43พระองค์จึงทรงเรียกเหล่าสาวกมาตรัสแก่เขาว่า "เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า หญิงม่ายจนคนนี้ได้ใส่ไว้ในตู้เก็บเงินถวายมากกว่าคนทั้งปวงที่ใส่ไว้นั้น 44เพราะว่าคนทั้งปวงนั้นได้เอาเงินเหลือใช้ของเขามาใส่ไว้ แต่ผู้หญิงนี้ขัดสนที่สุด ยังได้เอาเงินที่มีอยู่สำหรับเลี้ยงชีวิตของตนมาใส่จนหมด"]
6. การจัดการเรื่องการเงินเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
มธ.25:14-29 [14"และยังเปรียบเหมือน ชายผู้หนึ่งจะออกเดินทางไป จึงเรียกพวกทาสของตนมาฝากทรัพย์สมบัติไว้ 15คนหนึ่งท่านให้ห้าตะลันต์ {เงินหนึ่งตะลันต์ มีค่าประมาณสองหมื่นบาท} คนหนึ่งสองตะลันต์ และอีกคนหนึ่งตะลันต์เดียว ตามความสามารถของแต่ละคนแล้วท่านก็ไป 16คนที่ได้รับห้าตะลันต์นั้นก็เอาเงินนั้นไปค้าขายทันที ได้กำไรเท่าตัว 17คนที่ได้รับสองตะลันต์นั้นก็ได้กำไรเท่าตัวเหมือนกัน 18แต่คนที่ได้รับตะลันต์เดียวได้ขุดหลุมซ่อนเงินของนายไว้ 19ครั้นอยู่มาช้านานนายจึงมาคิดบัญชีกับทาสเหล่านั้น 20คนที่ได้รับห้าตะลันต์ก็เอาเงินกำไรอีกห้าตะลันต์มาชี้แจงว่า "นายเจ้าข้า ท่านได้มอบเงินห้าตะลันต์ไว้กับข้าพเจ้า ดูเถิด ข้าพเจ้าได้กำไรมาอีกห้าตะลันต์" 21นายจึงตอบว่า "ดีแล้ว เจ้าเป็นทาสดีและสัตย์ซื่อ เจ้าสัตย์ซื่อในของเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้ดูแลของมาก เจ้าจงปรีดีร่วมสุขกับนายของเจ้าเถิด" 22คนที่ได้รับสองตะลันต์มาชี้แจงด้วยว่า "นายเจ้าข้า ท่านได้มอบเงินสองตะลันต์ไว้กับข้าพเจ้า ดูเถิด ข้าพเจ้าได้กำไรมาอีกสองตะลันต์" 23นายจึงตอบว่า "ดีแล้ว เจ้าเป็นทาสดีและสัตย์ซื่อ เจ้าสัตย์ซื่อในของเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้ดูแลของมาก เจ้าจงปรีดีร่วมสุขกับนายของเจ้าเถิด" 24ฝ่ายคนที่ได้รับตะลันต์เดียวมาชี้แจงด้วยว่า "นายเจ้าข้า ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าท่านเป็นคนใจแข็ง เกี่ยวผลที่ท่านมิได้หว่าน เก็บส่ำสมที่ท่านมิได้โปรย 25ข้าพเจ้ากลัวจึงเอาเงินตะลันต์ของท่านไปซ่อนไว้ใต้ดิน ดูเถิด นี่แหละเงินของท่าน" 26นายจึงตอบว่า "อ้ายข้าชั่วช้าและเกียจคร้าน เจ้าก็รู้หรือว่าเราเกี่ยวที่เรามิได้หว่าน เก็บส่ำสมที่เรามิได้โปรย 27เหตุฉะนั้นเจ้าควรเอาเงินของเราไปฝากไว้ที่ธนาคาร เมื่อเรามาจะได้รับเงินของเราทั้งดอกเบี้ยด้วย 28เพราะฉะนั้น จงเอาเงินตะลันต์เดียวนั้นจากเขาไปให้คนที่มีสิบตะลันต์ 29ด้วยว่าผู้ใดมีอยู่แล้วจะเพิ่มเติมให้ผู้นั้นจนมีเหลือเฟือ แต่ผู้ที่ไม่มี แม้ว่าซึ่งเขามีอยู่ก็จะต้องเอาไปจากเขา]
ข้อพระคัมภีร์ที่ยกมาข้างต้นนั้น เชื่อว่าพี่น้องรู้จักกันเป็นอย่างดีอยู่แล้ว จึงไม่ขอกล่าวถึงรายละเอียดในที่นี้ ทว่า เราต่างได้รับพระพรจากพระคำของพระองค์เสมอ ฉันจึงอดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไปถึงการเบิกตาจากพระองค์แก่ฉันในเรื่องนี้
ช่วงแรกของการเป็นคริสเตียน ฉันเป็นคนที่ล้มเหลวทางด้านการเงิน เป็นคนที่ไม่สัตย์ซื่อในการถวายสิบลด โดยจะนำเงินไปใช้อย่างอื่นก่อน เมื่อเหลือแล้วจึงถวาย ถ้าไม่เหลือก็ไม่ถวาย ฉันไม่ได้ถวายผลแรก ไม่ได้นำส่วนที่ดีที่สุดมาถวายพระเจ้า ซึ่งฉันก็มีเหตุผลที่เข้าข้างตัวเองว่า รายได้น้อย ต้องผ่อนบ้าน ต้องเลี้ยงดูแม่ ต้องส่งตัวเองเรียน ใช้หนี้ และอีกสารพัดจะอ้าง
ถ้าคิดเสมอว่าเราพอ เราจะไม่ยากจนเลย
ช่วงหนึ่งได้รู้จักกับน้องไก่จันทวรรณผ่านการแนะนำของ Jim & Judy มิชชันนารีชาวอเมริกัน ซึ่งเมื่อได้เห็นชีวิตของน้องไก่ที่เดินอยู่บนความเชื่อ และตั้งมั่นอยู่ในความสัตย์ซื่อต่อพระเจ้า ก็เป็นแรงดลใจให้ฉันปรารถนาที่จะเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน ยังจำได้เสมอกับคำพูดประโยคหนึ่งจากน้องไก่ “ทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่เรามีล้วนมาจากพระเจ้า พระเจ้าให้เราถวายคืนกลับเพียง 10% เท่านั้น ทำไมเราจะทำไม่ได้” และ ตั้งแต่นั้นมา ฉันจึงตั้งใจว่าจะถวายเกียรติแด่พระเจ้าด้วยการสัตย์ซื่อในเรื่องสิบลด
ฉันเชื่อว่าพี่น้องในพระคริสต์สัตย์ซื่อในการถวายสิบลด แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ พี่น้องหลายท่านถวายเกียรติแด่พระเจ้าด้วยการถวายมากกว่าสิบลด กล่าวคือ มิเพียงถวายแด่พระเจ้าในแต่ละสัปดาห์ที่คริสตจักร แต่ยังได้สงเคราะห์คนยากจน ถวายเพื่อพันธกิจต่างๆ และถวายเพื่อผู้รับใช้ของพระเจ้าด้วย ซึ่งนั่นก็เป็นการถวายเกียรติแด่พระองค์นั่นเอง
ตั้งขอบแล้วอย่าตกขอบ
อ.เน็ดกล่าวเตือนว่า ให้เราตั้งขอบในการใช้เงินของเรา เช่น อาจจะใช้เพียง 80% เพื่อที่จะมีเงินเพียงพอสำหรับถวายพระเจ้า และช่วยเหลือผู้อื่น…ฉันเองนั้นเคยตกขอบมานักต่อนักแล้ว มิเพียงใช้เงินเกิน 80% แต่ยังใช้เงินเกินขอบเขต 100% ใช้จ่ายมากกว่ารายได้ที่มีเข้ามา บัตรเครดิตนั่นแหละ ตัวดีนักเชียว! … ฉันฉ้อพระเจ้าอีกแล้ว เอาเงินสิบลดไปชำระบัตรเครดิตก่อน “ยืมก่อนนะคะ พระเจ้า เดี๋ยวใช้คืน เพราะว่าพระเจ้าไม่คิดดอก” ว้า แย่จัง ไปโทษบัตรเครดิตก็ไม่ได้อีกนั่นแหละ ต้องโทษตัวเองตัวต้นเหตุ ซึ่งพระเจ้าก็ทรงให้โอกาส ให้พระคำของพระองค์นำฉันกลับใจ ลืมสิ่งที่ผ่านพ้นไป โน้มตัวไปข้างหน้า อ่ะฮ้า คราวนี้จะใช้หนี้พระเจ้าก่อนหนี้ทางโลก และจะไม่ใช้บัตรเครดิตจนเกินความสามารถในการจ่าย เมื่อมีรายได้เข้ามา ก็จะถวายพระเจ้าก่อน แล้วที่เหลือจึงนำไปจัดสรรตามความจำเป็นต่างๆ แน่นอนว่าภาระยังคงมีเช่นเดิม และดูเหมือนจะมากขึ้นด้วย ทว่า แอกนั้นก็พอเหมาะเสมอ ในหลายครั้งดูเหมือนไม่มีอะไรเลย แต่ก็ไม่เคยขัดสน ด้วยแนวคิดที่ว่าพระเจ้าจะทรงเลี้ยงดู
การแลกเปลี่ยนอันเต็มด้วยสง่าราศี
เมื่อคุณยอมปลดปล่อยสิ่งสำคัญของคุณ ซึ่งได้แก่ ตะลันต์ ความสามารถ หรือสิ่งที่ได้มาโดยความพยายาม คุณก็กำลังปลดปล่อยส่วนหนึ่งของชีวิตออกไป เช่นกัน เมื่อคุณถวายเงิน เวลา หรือคำอธิษฐาน อย่างเต็มที่ให้แก่พันธกิจหนึ่ง คุณก็กำลังประกาศว่า “พระเจ้าทรงเป็นแหล่งของฉัน ทรงเป็นพระเจ้าสูงสุด ผู้ครอบครองสวรรค์และโลก ความวางใจของฉันไม่ได้อยู่ในสิ่งที่มี แต่อยู่ในพระผู้สร้างสิ่งสารพัด” (คัดลอกจาก หนังสือ เมล็ดพืชที่สำคัญ การเก็บเกี่ยวนิรันดร์ หน้า 15 โดย ริค โธมัส จัดพิมพ์และเผยแพร่โดย Bangkok Translation Centre)
จงให้ และจงมั่นใจว่าเรามีเพียงพอ
ใช้เวลานานพอดูในการเคลียร์บัตรเครดิตและหนี้สินต่างๆ ให้ลงตัว แต่กระนั้น ก็มิเคยขัดสน หากยังมีเพียงพอเสมอมา โดยมีข้อแม้คือ พึ่งพาพระเจ้าอย่างมาก และสัตย์ซื่อในการกลับใจของตนเอง ไม่หันกลับไปทำบาปเดิมๆ อีก
พระเจ้าเป็นแหล่งทรัพยากรของผู้รับใช้
ช่างน่ายกย่องยิ่งนักที่ผู้รับใช้พระเจ้าเต็มเวลาจำนวนมาก อยู่ได้โดยไม่พึ่งเงินเดือนจากต้นสังกัด แต่พึ่งพระบิดาผู้ทรงเป็นจอมของสิ่งสารพัด เดินอยู่บนความเชื่อในพระเจ้าผู้เที่ยงแท้ มิใช่ลำพังตนเองเท่านั้น แต่คนในครอบครัว (บางคนยังไม่เชื่อพระเจ้าด้วยซ้ำ) ต้องเดินบนทางความเชื่อเดียวกัน พี่น้องท่านหนึ่งเล่าให้ฟังว่า ต้องหา Sponsor ถึง 50 คนทีเดียว ส่วนพี่น้องอีกท่านหนึ่งก็เล่าว่า ตอนนี้มี Sponsor 30 คนแล้ว แต่ก็ไม่แน่นอน ขึ้นๆ ลงๆ ตามภาวะเศรษฐกิจ
เมื่อได้อ่านหนังสือเรื่อง “ผจญภัยโดยการถวาย” ของ บิล ไบลท์ ผู้ก่อตั้งแคมปัสครูเสด ครานี้ฉันก็ถึงบางอ้อแล้วว่า นี่เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่จะให้บุตราบุตรีทั้งหลายของพระองค์รับพระพร ให้โอกาส คริสเตียนทั้งหลายดูแลผู้รับใช้พระเจ้าเต็มเวลา เพื่อที่พระเจ้าจะได้อวยพรผู้ที่ให้นั้นอย่างเต็มขนาด ทั้งยังอวยพรผู้รับใช้เต็มเวลาให้รับใช้พระเจ้าด้วยความเต็มใจเต็มกำลัง โดยไม่ต้องกังวลใดๆ





บิล ไบลท์

เปลี่ยนแปลงการถวายของคุณให้เป็นการผจญภัยที่
ตื่นเต้นด้วยพระวิญญาณ
-เตรียมตัวที่จะผจญภัยโดยการถวาย
-รับพระพรล้นเหลือจากพระเจ้า
-เป็นอิสระทางการเงิน
-ไว้วางใจพระเจ้าในเรื่องเงิน






ฟป.4:15-17[15และพวกท่านชาวฟีลิปปีก็ทราบอยู่แล้วว่า การประกาศข่าวประเสริฐในเวลาเริ่มแรกนั้น มาตอนเมื่อข้าพเจ้าออกไปจากแคว้นมาซิโดเนีย ไม่มีคริสตจักรใดมีส่วนร่วมกับข้าพเจ้าในรายรับรายจ่ายเลย นอกจากพวกท่านพวกเดียวเท่านั้น 16ถึงแม้เมื่อข้าพเจ้าอยู่ที่เมืองเธสะโลนิกา พวกท่านก็ได้ฝากของมาช่วยหลายครั้งหลายหน 17มิใช่ว่าข้าพเจ้าปรารถนาจะได้รับของให้ แต่ว่าข้าพเจ้าอยากให้ท่านได้ผลกำไรในบัญชีของท่านมากขึ้น] เปาโลกำลังสื่อสารว่า “ข้าพเจ้าปรารถนาให้จิตวิญญาณยากจนได้รับความรอด และชีวิตมากมายได้รับการเปลี่ยนแปลง และท่านได้ให้ ไม่ใช่เพราะว่าข้าพเจ้าไม่มีอาหารหรือเครื่องนุ่งห่ม แต่เพราะท่านต้องการให้ข้าพเจ้าสามารถเผยแพร่พระกิตติคุณได้ และทางเดียวที่ข้าพเจ้าจะกระทำเช่นนั้นได้ก็คือ เมื่อความจำเป็นของข้าพเจ้าได้รับการตอบสนอง” (คัดลอกจาก หนังสือ เมล็ดพืชที่สำคัญ การเก็บเกี่ยวนิรันดร์ หน้า 23 โดย ริค โธมัส จัดพิมพ์และเผยแพร่โดย Bangkok Translation Centre) เป็นหนังสืออีกเล่มหนึ่งที่หนอนกล้วยน้ำว้าแนะนำให้อ่านนะคะ แต่ไม่มีปกมาโชว์ค่ะ หาไม่เจอ ส่วนหนอนกล้วยนั้น มีคนซื้อให้คะ (อิอิ) ขอบคุณพระเจ้า
พระวิญญาณแห่งปัญญา
ขอบพระคุณพระเจ้าที่ทรงเบิกตาให้พี่น้องได้เห็นคุณค่าและไขว่คว้าหาขุมทรัพย์แห่งพระเจ้า ซึ่งมีค่ายิ่งเหนือสิ่งใดๆในโลก นั่นคือ ความรู้ถึงพระปัญญาของพระเจ้า อันเป็นขุมทรัพย์นิรันดร์ ด้วยการแสวงหาพระเจ้าอย่างสุดหัวใจ และรักในพระบัญญัติของพระองค์ ในขณะเดียวกัน ก็มิลืมที่จะดูแลผู้รับใช้พระเจ้าเต็มเวลา ผู้ซึ่งพระเจ้าทรงเรียกมาทำงานเพื่อข่าวประเสริฐแห่งพระองค์
หว่านเมล็ดพืชในแผ่นดินของพระเจ้า
การถวายทรัพย์เป็นการหว่านเมล็ดพืชแห่งความเชื่อลงในแผ่นดินของพระเจ้า ยิ่งเมื่อถวายให้กับผู้รับใช้ ถวายให้กับงานประกาศ พร้อมทั้งปกคลุมด้วยการอธิษฐาน จะก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวในฝ่ายวิญญาณอย่างเหนือระดับ นำมาซึ่งการฟื้นฟูที่สดเสมอ และไฟที่ไม่รู้ดับ
ในนามของคริสตจักรนิมิตใหม่ได้มีการถวายเพื่อสนับสนุนผู้รับใช้ และพันธกิจประกาศ ทั้งในและต่างประเทศเพิ่มขึ้นมากกว่าปีใดๆ ที่ผ่านมา และการอัศจรรย์เรื่องการเงินก็เกิดขึ้นกับคริสตจักร มีผู้ถวายเข้ามาเป็นจำนวนมากเช่นกัน และแผ่นดินของพระเจ้าก็ขยายมากขึ้น แผ่นดินสวรรค์มาตั้งอยู่ในโลกแล้วจริงๆ
ดังนี้แล้ว ขอพระวิญญาณบริสุทธิ์จะนำพาพี่น้องให้หว่านเมล็ดพืชลงในดินที่ดี จะเป็นแผ่นดินแห่งใดก็ตาม ทั้งใกล้และไกล เพื่อแผ่นดินของพระเจ้า เพื่อการเก็บเกี่ยวนิรันดร์
เริ่มต้นวันนี้!
หากว่าได้เริ่มต้นแล้ว…ขยายดินแดนมากขึ้น!
หากว่าได้ขยายดินแดนมากขึ้นแล้ว…ขยายดินแดนมากขึ้นกว่าเดิม

ฟป.4:19 และพระเจ้าของข้าพเจ้าจะประทานสิ่งสารพัดที่พวกท่านขาดอยู่นั้น จากทรัพย์อันรุ่งเรืองของพระองค์ในพระเยซูคริสต์

ฟป.2:10 เพื่อเพราะพระนามนั้น ทุกเข่า ในสวรรค์ ที่แผ่นดินโลก ใต้พื้นแผ่นดินโลก จะคุกลงกราบ พระเยซู

เมื่อฉันปฏิเสธพระเยซู

เมื่อฉันปฏิเสธพระเยซู
วันที่ 15/02/2010
ฉากเด่นฉากหนึ่งก่อนที่พระเยซูจะทรงถูกตรึงบนไม้กางเขน คือ ฉากที่เปโตรปฏิเสธพระเยซู ซึ่งมีปรากฎในพระกิตติคุณทั้ง 4 เล่ม [มธ.26:33-34 ฝ่ายเปโตรทูลตอบพระองค์ว่า "แม้คนทั้งปวงจะทิ้งพระองค์ ข้าพระองค์จะทิ้งก็หามิได้เลย" พระเยซูตรัสกับเขาว่า "เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ในคืนวันนี้ก่อนไก่ขัน ท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง"]
เปโตรเองคงคิดไม่ถึงว่าตนเองจะเป็นผู้ที่ปฏิเสธพระเยซู แต่พระเยซูผู้ทรงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ทรงอธิษฐานเผื่อเขา และพระองค์ไม่ได้ประนามในสิ่งที่เปโตรปฏิเสธพระองค์ แต่กลับทรงให้เกียรติเปโตร ทรงตามหาเขา เมื่อพระองค์ฟื้นคืนพระชนม์ และเปโตรนี่แหละ เป็นหนึ่งในอัครฑูตผู้ประกาศข่าวประเสริฐอย่างเข้มแข็ง
ฉันเองก็เช่นกัน นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วิกฤติทางความเชื่อเมื่อหลายปีก่อน ก็ตั้งใจว่าจะไม่หันหลังกลับ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ฉันจะติดตามพระองค์ไปตลอดชีวิต ทว่า เมื่อมองย้อนกลับไปในหลายๆ เหตุการณ์ ก็พบว่าตนเองได้ปฏิเสธพระเยซูเช่นกัน
[มธ.26:75 เปโตรจึงระลึกถึงคำที่พระเยซูตรัสไว้ว่า "ก่อนไก่ขันเจ้าจะปฏิเสธเราสามครั้ง" แล้วเปโตรก็ออกไปข้างนอกร้องไห้เป็นทุกข์ยิ่งนัก] เปโตรปฏิเสธพระเยซูเพียง 3 ครั้ง เขาก็สำนึกผิด เสียใจ ร้องไห้ และ กลับใจใหม่ แต่ฉันล่ะ ฉันเองกลับปฏิเสธพระเยซู มิเพียงแค่ 3 ครั้ง แต่หลายครั้งเหลือเกิน หากนับเฉพาะสัปดาห์ที่ผ่านมา ก็ 3 ครั้งแล้วสินะ
ครั้งแรก ขณะขึ้นรถตู้เดินทางกลับบ้าน ฉันนั่งอยู่ตรงแถวที่ 2 โดยด้านหลังฉัน คือในแถวที่ 3 มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อายุประมาณ 6-7 ขวบ นั่งอยู่บนตักพ่อ เธอไอเสียงดังตลอดทาง จนฉันรู้สึกอึดอัด เธอไอใส่ฉันตรงๆ เลย ตรงหูพอดีเลยอ่ะ ฉันก็คิดในใจว่า โอ้โห! ทำไมพ่อเธอไม่สอนลูกให้ปิดปากเมื่อไอจามล่ะ เวลาเด็กไอ ฉันก็โยกตัวหนี ไม่กล้าบอกตรงๆ ว่า เสียงดังมากๆ และไอใส่หูฉันเลย และก็นึกตำหนิสองพ่อลูกนี้ไปตลอดทาง พร้อมกับนึกว่า เมื่อไรเขาจะลงซักทีนะ และก็อยากให้ถึงที่หมายของตัวเองเร็วๆ แต่ปรากฎว่าสองพ่อลูกนั้นลงรถป้ายเดียวกับฉัน ฉันมองดูพวกเขา แต่คราวนี้หัวใจฉันสั่นไหว รู้สึกถึงความบกพร่องของตัวเอง หากพระเยซูทรงนั่งอยู่ที่เดียวกับฉัน พระองค์จะปฏิบัติเช่นไรนะ พระองค์คงไม่ประพฤติเยี่ยงฉันเป็นแน่ แทนที่ฉันจะถามไถ่อาการ แสดงความเห็นใจ หรือแม้แต่อธิษฐานเผื่อเด็กในใจ ฉันก็ไม่ได้ทำเลย ในใจฉันมีแต่การกล่าวโทษ แถมยังแสดงกิริยารังเกียจเธออีก
ครั้งที่ 2 สดๆ ร้อนๆ บ่ายวันอาทิตย์ หลังจากฟังเทศนาเรื่องความรักจบเรียบร้อยแล้ว แต่ฉันกลับสอบตกเรื่องความรักในวันนั้นเอง ฉันรีบกลับบ้านมาก เพราะนัดช่างไว้ เพื่อทำธุระเรื่องบ้าน พี่สาวคนหนึ่งก็ชวนฉันทานข้าว ให้รีบทานแล้วค่อยกลับก็ได้ ฉันก็ตกลง ทานไปได้สักพัก ก็ได้ยินคุณลุงและพี่สาวอีกคนที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน กำลังสนทนาเรื่องการไปต่างประเทศ ซึ่งคุณลุงมีลูกสาวคนหนึ่งที่แต่งงานกับชาวต่างชาติ ไปใช้ชีวิตอยู่ยุโรป และปรารถนาให้คุณพ่อไปเยี่ยมเธอ คุณพ่อก็พยายามหาตั๋วเครื่องบิน แต่ไม่รู้ว่าจะติดต่อที่ไหน ฉันจึงจดชื่อและเบอร์โทรให้คุณลุง คุณลุงก็ย้ำแล้วย้ำอีกว่าต้องเป็นไทยอินเตอร์นะ และตามมาด้วยคำถามอีกกระบุงโกย ซึ่งฉันต้องพูดกับคุณลุงดังๆ เพราะคุณลุงมีปัญหาในการฟัง พี่คนนั่งข้างๆ ก็ช่วยพูดด้วยอีกคน สุดท้ายคุณลุงขอให้ฉันโทรคุยกับลูกสาวคุณลุงที่ต่างประเทศ ฉันก็ปฏิเสธทันที เป็นอีเมล์ได้ป่ะคุณลุง โทรไปยุโรปมันแพงนะ…คุณลุงก็หา! อีอะไรนะ (ผ่าง!) สลับกับการพูดเรื่องตั๋วเครื่องบิน คุณลุงบอกว่าอธิษฐานเผื่อเรื่องที่ดินด้วยนะ ฉันก็รับปากว่า คะ คะ คะ เวลานั้นคุยกับคุณลุงจนเหนื่อย ประกอบกับต้องการรีบกลับไปทำธุระ จึงบอกคุณลุงว่า คุณลุงโทรไปตามเบอร์ที่ให้ละกัน ไปละนะ หนูรีบค่ะ บ้ายบ่าย!!! คุณลุงตะโกนไล่หลังมาว่า อธิษฐานเผื่อลุงด้วยนะ อธิษฐานเผื่อที่ดินด้วย
ครั้งที่ 3 ติดๆ กันเลยคะพี่น้อง ขณะที่กำลังจะกลับบ้าน พี่สาวอีกคนหนึ่งก็เข้ามาคุยด้วย เธอเปิดเผยถึงเรื่องราวบางอย่างที่บ้านให้ฟัง เธออยากให้ฉันอธิษฐานเผื่อ เธอเล่าไปได้หน่อยหนึ่ง ก็มีบางอย่างมาขัดจังหวะ ฉันจึงถือโอกาส ลาแล้วนะคะพี่ น้องมีธุระต้องรีบกลับบ้านค่ะ (แป่ว)
ขณะขึ้นรถกลับบ้าน ภาพเหตุการณ์ทั้ง 3 ได้ผุดขึ้นมา ฉันต้องร้องทูลต่อพระเจ้า ขอการยกโทษจากพระองค์ ที่ฉันได้ปฏิเสธพระองค์ถึง 3 ครั้ง ในเวลาไล่เลี่ยกัน เป็นความสะเทือนใจเหลือเกินสำหรับลูกของพระเจ้าที่ปฏิบัติต่อผู้อื่นเช่นนั้น จริงอยู่ที่พระคัมภีร์กล่าวไว้ว่า “ความรักของคนส่วนมากจะเยือกเย็นลง เพราะความอธรรมแผ่กว้างออกไป” [มธ.24:12] โอ้พระองค์เจ้าข้า จะมิเป็นเช่นนั้นในลูกของพระองค์เลย
ฉันรู้สึกว่าตนเองพลาดจากพระบัญญัติข้อใหญ่ของพระองค์ ฉันมีความรักน้อยเหลือเกิน ฉันรักพระองค์น้อยเกินไป และรักผู้อื่นน้อยเกินไปเช่นกัน ฉันจำเป็นอย่างยิ่งต้องขอรับการเติมเต็มจากพระองค์ หลังจากทำธุระเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เข้าเฝ้าพระเจ้าอย่างเร่งด่วน จำนนอยู่จำเพาะพระพักตร์พระองค์ เพราะความรักของพระองค์ยิ่งใหญ่ที่สุด ฉันขอที่จะรักพระองค์มากกว่าเดิม ขอความรักจากพระองค์ท่วมทะลักอยู่ในหัวใจของฉัน จนไม่อาจเก็บเอาไว้ แต่ให้ไหลล้นออกไปยังทุกคนรอบข้าง ให้สมกับความรักของพระองค์ที่ทรงมอบให้กับฉัน
[ยน.14:15]
"ถ้าท่านทั้งหลายรักเรา ท่านก็จะประพฤติตามบัญญัติของเรา”
เมื่อกลับใจแล้ว ก็ต้องแก้ตัวด้วย สำหรับรายแรกนั้น ฉันคงไม่ได้พบเขาอีก ก็อธิษฐานอวยพรเขา สำหรับรายที่ 2 และ 3 นั้น เกี่ยวเนื่องกับการรีบกลับบ้านของฉัน ซึ่งการรีบกลับบ้านไม่ใช่สิ่งผิด แต่ท่าทีในใจของฉันนั้นผิดต่อพี่น้อง เนื่องจากฉันคิดถึงแต่ตัวเองฝ่ายเดียว วันนี้จึงโทรไปขอโทษคุณลุง และสอบถามว่าคุณลุงจะไปเมืองไหน คุณลุงบอกว่าไม่รู้ (อ้าว!) อืม ก็ต้องโทรไปคุยกับลูกสาวคุณลุงนะ แต่เนื่องจากคุณลุงอยู่นอกบ้าน ไม่สะดวกที่จะให้เบอร์โทรศัพท์ ประกอบกับงานเข้าตลอดทั้งวัน วันนี้จึงยังไม่ได้คุยกับลูกสาวคุณลุงเลย แต่ฉันก็ตั้งใจว่าจะรับใช้คุณลุงให้ถึงที่สุด จนกว่าจะได้บทสรุปเรื่องตั๋วเครื่องบิน แต่เอ๊ะ เรื่องที่ดินนั้นคืออะไร ก็คงต้องไปคุยกับคุณลุงอีกนั่นแหละ สำหรับรายที่ 3 วันนี้ฉันก็ได้โทรไปหาเธอ ซึ่งเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากในรายละเอียด เพราะบางสิ่งนั้นต้องนั่งลงคุยกันเป็นการส่วนตัว แต่เราก็อธิษฐานเผื่อกันและกัน จนกว่าจะถึงวันนั้น วันที่พระเจ้าอนุญาตให้เรานั่งลงเพื่อใช้เวลาร่วมกันอีกครั้งหนึ่ง
[ยน.13:17]
“เมื่อท่านรู้ดังนี้แล้วและท่านประพฤติตาม ท่านก็เป็นสุข”
ขอบคุณพระเจ้า!

จากกรุงเทพมหานครสู่สมุทรสาคร

จากกรุงเทพมหานครสู่สมุทรสาคร
วันที่ 05/02/2010
[ยชว.1:9 เราสั่งเจ้าไว้แล้วมิใช่หรือว่าจงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่าตกใจหรือคร้ามกลัวเลย เพราะว่าเจ้าไปในถิ่นฐานใด พระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้าทรงสถิตกับเจ้า"]
ย้ายบ้านแล้วจ้า!!! ฉันย้ายภูมิลำเนาจากกรุงเทพมหานครสู่สมุทรสาครเรียบร้อยแล้ว ตอนที่ไปซื้อบ้านนะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านใหม่อยู่เขตนอกปริมณฑล ก็เบอร์โทรศัพท์ที่สำนักงานขายขึ้นต้นด้วย 02 นี่นา พอซื้อบ้านเรียบร้อยแล้วจึงรู้ว่า โทรศัพท์ละแวกนั้นต้องขึ้นต้นด้วย 034 ซึ่งเท่ากับว่าเป็นเขตต่างจังหวัดไปโดยปริยาย หากต้องการเบอร์ 02 ก็ต้องซื้อมาและลากสายยาวววววว แต่หากต้องการจริงๆ โดยไม่เสียกะตังค์ก็ต้องรออีก 5 ปี จึงจะมีเบอร์ 02 ให้ใช้จ้า
จังหวัดสมุทรสาครเนี่ย รู้จักครั้งแรกตอนเรียนวิชาภูมิศาสตร์สมัยประถม และมาจดจำมากขึ้นเมื่อได้ยินเพลงหนุ่มนาข้าวสาวนาเกลือ ที่ฟังตอนเด็ก เพลงนี้ร้องโดย ศรเพชร และ น้องนุช…เคยฟังกันหรือเปล่าเอ่ย
ชาย: บ้านของพี่ทำนา ทำนา ปลูกข้าวทุกเมื่อ
หญิง: น้องก็ทำนาเกลือ ขายเกลือ เพื่อซื้อข้าวกิน
ชาย: บ้านของพี่อยู่ที่กาฬสินธุ์
หญิง: ส่วนตัวยุพินอยู่สมุทรสา-ครรรรรร
ช่างประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้ คุณแม่ชื่อยุพินพอดีเลย คราวนี้ฉันก็เลยติดสอยห้อยตามคุณยุพินไปอยู่สมุทรสาครด้วย สมุทรสาครเนี่ยใกล้ทะเล แค่คืบก็ถึงทะเลแล้ว พี่อ้อยบอกว่า ถ้าน้ำท่วมกรุงเทพนะ ก็ท่วมบ้านเราก่อนเลย (แป่ว) พี่แอ๊ดก็ให้ความเห็นเพื่อหวังสร้างกำลังใจว่า “มีผู้รับใช้อยู่แถวนั้นเยอะแยะ อ.ประยูรก็คนหนึ่งแหละ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ก็ตายพร้อมผู้รับใช้พระเจ้านั่นแหละน้อง ดีออก” (ฮา…เจ๊แกมีอารมณ์ขัน)…ขอประทานโทษ อ.ประยูรนะคะ หนูไม่ได้นินทานะ (แหะ แหะ)
ตั้งแต่ย้ายเข้ามากรุงเทพฯ เดิมก็ตั้งภูมิลำเนาอยู่ดอนเมือง แต่ก็มีช่วงหนึ่งที่ย้ายตัวเองมาอยู่คอนโดแถวประดิพัทธ์ เวลามีเลือกตั้งทีไร ก็ต้องถ่อไปถึงดอนเมืองตามหน้าที่พลเมืองดี ที่ต้องปฏิบัติตามกฎหมายของบ้านเมือง ซึ่งกฎหมายของพระเจ้าเองก็สนับสนุนให้ลูกของพระองค์ยืดถือกฎของบ้านเมืองเช่นเดียวกัน [รม.13:1 ทุกคนจงยอมอยู่ใต้บังคับของผู้ที่มีอำนาจปกครอง เพราะว่าไม่มีอำนาจใดเลยที่มิได้มาจากพระเจ้า และผู้ที่ทรงอำนาจนั้น พระเจ้าทรงแต่งตั้งขึ้น]
เมื่ออยู่สมุทรสาครแล้ว คิดว่าคงไม่มีเลือกตั้งบ่อยเหมือนตอนอยู่กรุงเทพฯ แต่เอ๊ะ!ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาครเป็นใครนะ เพราะเราต้องอธิษฐานเผื่อผู้นำ เผื่อประเทศ จังหวัด อำเภอ ตำบล หมู่บ้านที่เราอยู่ ขอความโปรดปรานของพระเจ้าอยู่เหนือชีวิตของเรา และสถานที่ที่เราอยู่ ขอสันติสุขของพระองค์ดำรงอยู่ในทุกแห่งซึ่งลูกของพระองค์เหยียบย่างเข้าไป ซึ่งก็เป็นการดีหลายพี่น้องเอ๋ย ที่เรากระจัดกระจายกันออกไปเป็นพรตามมุมต่างๆ ของประเทศไทย และจนสุดปลายแผ่นดินโลก อันเป็นเหตุให้พระกิตติคุณขจรขจายไปดุจเดียวกัน…ฮาเลลูยา!
เราไม่อาจจะอยู่ที่ใดที่หนึ่งได้ตลอดชีวิต และไม่มีใครที่จะอยู่กับเราได้ตลอดชีวิตเช่นกัน แต่องค์อิมมานูเอลทรงอยู่กับเราเสมอ ทุกหนทุกแห่ง ทุกทิศใกล้ไกล ทุกเวลา ทุกวันคืน ตลอดชีวิตของเรา [สดด.139:9-10 ถ้าข้าพระองค์จะติดปีกแสงอรุณ และอาศัยอยู่ที่ส่วนของทะเลไกลโพ้น แม้ถึงที่นั่น พระหัตถ์ของพระองค์จะนำข้าพระองค์ และพระหัตถ์ขวาของพระองค์จะยึดข้าพระองค์ไว้]

การรับใช้ที่นำสู่การตั้งคริสตจักร‏

31 มกราคม 2553 ที่คริสตจักรนิมิตใหม่ ตื่นเต้นเร้าใจไปกับการเทศนา โดย ศบ.พงษ์ศักดิ์ อังศ์ธราธร ในหัวข้อ “การรับใช้ที่นำสู่การตั้งคริสตจักร” โอ้โห! พี่น้องคะ มันส์หยดสะท้านภพตั้งแต่ถ้อยคำแรกจนถึงถ้อยคำสุดท้าย ทั้งท้าทายและหนุนใจ ทั้งยังอบอวลไปด้วยพลัง ความเชื่อ ความหวัง ความรัก และบทเพลงสรรเสริญขอบพระคุณพระเจ้าจากห้วงหัวใจ

ในที่นี้คงไม่ขอเล่าถึงรายละเอียดของการเทศนานะคะ แต่เราได้เรียนรู้แนวทางการบุกเบิกคริสตจักรจากพระธรรมกิจการ 11:19-30 ซึ่งเน้นเล็งไปถึงการรับใช้ 4 แบบ คือ

1. การรับใช้แบบสเทเฟน (ข้อ 19-21) รับใช้โดยลงชีวิตเพื่อพระเจ้า ยอมทนทุกข์เพื่อพระคริสต์ อันเป็นทางหนึ่งที่นำไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ในฝ่ายวิญญาณ

2. การรับใช้แบบบารนาบัส (ข้อ 22-24) ลูกแห่งการหนุนน้ำใจ พร้อมเสมอทั้งกายและใจให้พระเจ้าใช้ ช่วยให้ผู้เชื่อใหม่ดำเนินชีวิตต่อไปในความเชื่อ ความรัก และสามัคคีธรรมกับพระคริสต์

3. การรับใช้แบบเซาโล (ข้อ 25-26) ได้รับการเจิมให้นำพระกิตติคุณไปถึงคนต่างชาติ เป็นการทำงานเป็นทีมและบุกเบิกงาน

4. การรับใช้แบบอากาบัส (ข้อ 27-30) มีของประทานในการเผยพระวจนะ สัตย์ซื่อต่อพระคำของพระเจ้า เป็นพรต่อคริสตจักรและผู้อื่น

ฟังเทศนาไป หัวใจก็เต้นแรง จินตนาการโลดแล่นไปถึงคริสตจักรลูก เห็นภาพตัวเองนั่งนมัสการอยู่ที่คริสตจักรลูก (แบบว่าใจมันยั้งไม่อยู่) ทั้งยังระลึกถึงพี่น้องบางคนที่มีการรับใช้แบบใดแบบหนึ่งอย่างเด่นชัด ซึ่งก็ถามตนเองด้วยว่า แล้วฉันล่ะ เป็นผู้รับใช้แบบไหน อืม…ก็รู้สึกว่าตนเองไม่ได้มีแบบใดแบบหนึ่งที่ชัดเจนนะ แต่มีแบบละนิดแบบละหน่อยผสมกัน คงต้องกลับไปถาม ศบ. แล้วว่า คนประเภทนี้จัดไว้ในแบบไหนดี (ฮาเลลูยา!) อย่างไรก็ตาม ต้องมุ่งมั่นพัฒนาของประทานและแบบแผนในการรับใช้ที่ชัดเจน ตามชอบพระทัยพระเจ้า

งานของพระเจ้ากำลังรอเราอยู่ การรับใช้มีหลายรูปแบบ การรับใช้ที่เกิดผลแบบทะลุทะลวงและพลิกฟื้นนั้นคือ การทำงานที่เล็งเป้าหมายไปที่เดียวกัน อดทนและทุ่มเท และจับมือกับพระเจ้า และที่สำคัญคือ พระพรต้องไหลออกจากเยรูซาเล็มไปสู่ภายนอก (อันนี้ลอกมาทั้งดุ้นจากสูจิบัตร)

แล้วพี่น้องละคะ มีของประทานในการรับใช้แบบไหน?

การเทศนาก็โดนใจในทุกจุดอย่างที่เกริ่นไว้แล้วนะคะ แต่ที่โดนใจสุดๆ อย่างแรงเลย ขอย้ำว่าอย่างแรง ก็ตอนนี้ “ฝ่ายสเทเฟนประกอบด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ได้เขม้นดูสวรรค์เห็นพระสิริของพระเจ้า และพระเยซูทรงยืนอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระองค์” [กจ.7:55] เอ่อ คือว่า เป็นคริสเตียนมาหลายปีดีดัก อ่านตรงนี้มาก็หลายรอบ แต่ไม่เห็น Get เหมือนครั้งนี้เลย…ศบ.อธิบายภาพชัดเจนมาก ว่า เรารู้ว่าพระเยซูทรงประทับนั่งอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์พระเจ้า แต่ในครั้งนี้ ขณะที่ฝูงชนผู้โกรธแค้น รุมกันขว้างหินใส่สเทเฟนนั้น พระเยซูมิได้ทรงนั่ง แต่ทรงยืนขึ้น ยืนเชียร์สเทเฟนอยู่!!! โอ้…พี่น้องที่รัก ช่างเป็นภาพที่หนุนใจอะไรเช่นนี้ อยากจะสรรเสริญ สรรเสริญ สรรเสริญ อยากจะขอบพระคุณ ขอบพระคุณ และขอบพระคุณ…พระเยซูทรงอยู่กับเราอย่างที่ทรงตรัสว่า “จะอยู่กับเราเสมอไปจนกว่าจะสิ้นยุค” [มธ.28:20] เมื่อเราเป็นหนึ่งในความรักพระคริสต์ รับใช้พระองค์อย่างสุดใจสุดกำลัง เราก็ไม่ต้องกลัวสิ่งใด “พระเจ้าทรงอยู่ฝ่ายเรา ใครจะขัดขวางเราได้” [รม.8:31] พระเจ้าจอมโยธาทรงบังคับบัญชาพระพรอยู่ พระเยซูทรงยืนเชียร์เราอยู่

นิมิตใหม่สู้ สู้!